niedziela, 1 stycznia 2012

linie męskie: AK BELEK

 Rzadka, najsłabiej reprezentowana, pozostająca w cieniu innych - to linia ogiera Ak Belek.

9 Ak Belek, 1931 (Ata Hodjanok - Hotcha Kor)

Ten urodzony w 1931 roku ogier, trafił do III tomu księgi stadnej z numerem 9. Był maści siwej, najprawdopodobniej ze wzorem sabino, czyli minimalnej srokatości.

Ak Belek - widać charakterystyczną maść


Jego ojcem był ogier Ata Hodjanok, matką siwa klacz Hotcha Kor – córka cennego Posmana, założyciela innego rodu („linii czempionów”). 


„Po mieczu” Ak Belek w prostej linii był prawnukiem ogiera pełnej krwi angielskiej Fortingbrass xx. To jedyna linia pochodząca oficjalnie od folbluta i to właśnie dlatego wielu hodowców ją odrzucą jako bezwartościową i niegodną uwagi.


Obca krew w rodowodzie nie przeszkodziła jednak ogierowi prezentować świetny typ rasowy, był „esencją” achał-tekińca. Wpływ pełnej krwi został całkowicie wyparty przez achał-tekińskie geny. Miał lekką, suchą budowę, dobrze rozwiniętą klatkę piersiową. Cechował się ognistym temperamentem i gwałtownym charakterem.


Ścigał się na hipodromie w Aszchabadzie, gdzie ustanowił serię rekordów. Oprócz dzielności wyścigowej, została też doceniona jego uroda – na wystawie hodowlanej w 1939 został wyróżniony świadectwem I stopnia.


Swoje najlepsze cechy przekazywał na potomstwo, był ojcem świetnych klaczy stadnych. To on był ojcem Pobedy, matki doskonałego Perena, który założył swój ród męski.


Dziedzictwo Ak Beleka było kontynuowane przez jego dwóch synów: Birguta (od Ene) i Algira (od Mele Keik). W hodowli mocniej zaznaczył się ten pierwszy, a jego najbardziej znanym synem był siwy Ovlak Sakar (od Pel)– derbista, czempion rasy w 1956 roku.

 532 Ovlak Sakar, 1942 (338 Birgut - 351 Pel)

W 1952 roku w turkmeńskiej stadinie Mir, przyszedł na świat jego syn Algir (od Saiba), który przedłużył linię. Dobre potomstwo – kilka klaczy i ogiera Orlik (od Stepen) – zostawił też Ługowskim Konnym Zawodzie, gdzie niestety padł w wyniku wypadku w 1958 roku.

 Orlik, 1958 (532 Ovlak Sakar - 1344 Stepen)

Poprzez dwóch prawnuków Algira, linia ta istnieje do dzisiaj. Przedłużyły ją dwa siwe ogiery, półbracia (po tym samym ojcu, og. Enysh): Kelte (od Gul) urodzony w 1985 roku i Melekush (od Karasar) urodzony w 1980. Co ciekawe obaj mają matki po tym samym reproduktorze – og. Kara Kir. 

 1210 Kelte, 1985 (950 Enysh - 1464 Gul)

 1077 Melekush, 1980 (950 Enysh -1543 Karasar)


W Uzbekistanie kryje z powodzeniem siwy syn Kelte – Hon (na tegorocznym czempionacie Rosji był piąty w klasie dwuletnich ogierów).
Melekush doczekał się 24 sztuk potomstwa, z czego w Europie stoją dwaj jego synowie – Maksat w Anglii i Merv w Niemczech.

 Hon, 1996 (1210 Kelte - 2819 Meksana), fot. FOTART

 Maksat, 1990 (1077 Melekush - 2310 Kaimak)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz